Alternative Ways to use storytelling

12 February 2019

(for Dutch please scroll down)

Paris. City of love, the Eiffel Tower, grand cafes and the best croissants in the world. More than 21 years ago I was here for the last time. France had become world champion for the first time by beating the Brazilians with 3-0. Deliriously happy Frenchmen were hanging from windows everywhere, singing the “Marseillaise” out loud and waving their red-white-blue frenetically. The city was one big mayhem and you could feel the unity right within the depths of your body.

Now, 21 years later, the reality is quite different. “Please be careful,” I hear more than once, when I tell people that I’m going to Paris for work. Nowadays the city of light is known for its protests, the yellow vests and the many homeless people who have become part of the street scene.

Searching for The Big Chance

The figures don’t lie: charity organizations estimate that there are around 3,000 homeless people in Paris. Many of them are foreign: migrants who have come to a city they know only by hearsay. Searching for security and The Big Chance, at hundreds, if not thousands of kilometers from home.

I got invited to come to Paris by the Storytelling Center, a Dutch organization that uses storytelling for social change. Together with four European partners*, we are working on Alternative Ways, a pilot project in which we develop alternative methods for language teaching. We focus on low-literate or low-educated migrants and refugees who are obliged to learn the language of their new home country, but have difficulty with the standard teaching methods. Because what if you never learned how to study, for example because you never had the chance to go to school as a child? And what if that could lead to failing your civic integration exam and you can kiss your residence permit goodbye? Only because you couldn’t keep up with the language classes…

Living on the streets in the heart of Europe

In the end I don’t encounter yellow vests in Paris, nor do I see any protests. But it’s impossible to ignore the homeless people: in the most unexpected places I run into grimy dome tents. I shiver at the thought of having to sleep in such a tent. It’s 2 degrees Celcius, there’s a vicious cold wind and it has been drizzling for days. This sad reality is such a big contrast with the undisputed beauty of Paris. How is it possible that people, in the heart of Europe, still have to live on the streets? 

When I left everything behind to build up a life in a new country it was a voluntary choice. A big adventure, not always easy, but I knew that the backdoor back to the Netherlands would always be open. Often I think about how fucking heartbreaking and difficult it must be to leave everything, but really everything, behind and that it’s not a free choice. That you embark on that big adventure and that you know that the backdoor to your homeland will be locked forever for you. That you are facing an uncertain future in a country where you hope you can build a safe place you can call a home. If you survive the journey. And that you will then live in such a grim dome tent, in the cold, awaiting your destiny if you can stay, yes or no.

In line for a cup of coffee and some warmth

On my last day, on the Avenue Denfert-Rochereau, next to our office, I see a large group of men in front of a day shelter. They are standing around someone who shows a different portrait photo every few minutes. It’s photos of the people who were last in queue yesterday and could not enter the shelter because it was full. Today they are the first ones to enter for a cup of coffee and some warmth. There is one boy who calls my attention. I think he’s not much older than 25 years. He has his hands in his pockets, his gaze is empty. I wonder where he’s originally from, how long he has been here, what steps he still has to take before he knows whether or not he can stay, whom he has left behind and what his dreams in life are. Did he get the chance to go to school as a child, did he learn to study, or is he a future participant in our project? What is his story?

What I see and hear in Paris makes me work on Alternative Ways with even more dedication. It is an intensive and interesting week in which we discuss, brainstorm, practice, test and create. The Storytelling Centre has good experience with the use of storytelling in language teaching for migrants. Combined with the expertise of our European partners, we hope to have a curriculum at the start of next year that matches the experience and the level of our target group.

On to a better future for all!

To be continued

* De Talentenschool from The Netherlands, Elan Interculturel from France, Arbeit und Leben from Germany and GO! from Belgium

——————————————————————————————————————————————

Parijs. Stad van de liefde, de Eiffeltoren, grand cafés en de beste croissants ter wereld. Meer dan 21 jaar geleden was ik hier voor het laatst. Frankrijk was net voor de eerste keer wereldkampioen geworden door de Brazilianen met 3-0 te verslaan. Overal hingen oververhitte Fransozen uit ramen, terwijl ze luidkeels de “Marseillaise” zongen en vol overgave met hun rood-wit-blauw wapperden. De stad stond totaal op zijn kop en de onderlinge eenheid was tot in het diepst van je lijf te voelen.

Nu, 21 jaar later, is de realiteit anders. “Doe je wel voorzichtig,” hoor ik meer dan eens, als ik vertel dat ik voor een mooie klus naar Parijs ga. De lichtstad staat tegenwoordig bekend om haar protesten, de gele hesjes en de vele daklozen die een vast onderdeel van het straatbeeld zijn geworden.

Op zoek naar Het Grote Geluk

De cijfers liegen er niet om: liefdadigheidsorganisaties schatten dat er rond de 3,000 daklozen in Parijs wonen. Velen zijn buitenlands: migranten die naar een stad komen die ze alleen kennen van horen zeggen. Op zoek naar veiligheid en naar Het Grote Geluk, op honderden, zo niet duizenden kilometers van thuis.

Ik ben in Parijs op uitnodiging van het Storytelling Centre, een Nederlandse organisatie die storytelling inzet voor sociale verandering. Samen met vier Europese partners* werken we aan Alternative Ways, een pilot project waarin we alternatieve methodes voor taalonderwijs ontwikkelen. We richten ons op laaggeletterde of nauwelijks opgeleide migranten en vluchtelingen, die verplicht zijn de taal van hun nieuwe thuisland te leren, maar moeite hebben met de standaard lesmethodes. Want wat als je nooit geleerd hebt te leren, bijvoorbeeld omdat je als kind nooit de kans hebt gekregen naar school te gaan? En wat als dat kan leiden tot het niet behalen van je inburgeringsexamen, waardoor je kan fluiten naar een verblijfsvergunning? Alleen omdat je niet mee kon komen in de klas…

In het hart van Europa op straat leven

Tijdens mijn verblijf in Parijs kom ik geen enkel geel hesje tegen en ook van protesten krijg ik niets mee. Maar om de dakloze migranten kan ik niet heen: op de meest onverwachte plekken zie ik groezelige koepeltentjes. Ik ril bij de gedachte in zo’n tentje te moeten slapen. Het is 2 graden, er staat een snijdende wind en het miezert al dagen. Deze trieste realiteit steekt op een onnatuurlijke manier af tegen de onbetwiste schoonheid van Parijs. Hoe is het mogelijk dat mensen, in het hart van Europa, nog steeds op straat moeten leven?

Toen ik zelf jaren geleden alles achter me liet om in een nieuw land een leven op te bouwen, was dat een vrijwillige keuze. Een groot avontuur, niet altijd even makkelijk, maar ik wist dat de achterdeur naar Nederland altijd openstond. Vaak denk ik na over hoe fucking hartverscheurend en moeilijk het moet zijn om alles, maar dan ook alles, achter je te laten en dat het dan geen vrije keuze is. Dat je dat grote avontuur aangaat en dat je weet dat die achterdeur naar je vaderland in het slot valt en voor jou nooit meer open gaat. Dat je een onzekere toekomst tegemoet gaat in een land waarvan je hóópt dat je er een veilig thuis kunt opbouwen. Als je de reis erheen al overleeft. En dat je dan in zo’n grauw koepeltentje komt te wonen, in de kou, je lot afwachtend of je mag blijven ja of nee.

In de rij voor een kop koffie en warmte

Op mijn laatste dag zie ik op de Avenue Denfert-Rochereau, naast ons kantoor, een grote groep mannen bij een dagopvang staan. Ze dringen om iemand heen die om de paar minuten een portretfoto laat zien. Het zijn foto’s van de mensen die gisteren achterin de rij stonden en niet naar binnen konden omdat de opvang vol was. Zij mogen nu als eersten naar binnen voor een kop koffie en wat warmte. Er is één jongen die mijn aandacht trekt. Ik schat hem nog geen 25. Hij heeft zijn handen in zijn zakken, zijn blik is leeg. Ik vraag me af waar hij vandaan komt, hoe lang hij hier al is, welke stappen hij nog moet nemen voor hij weet of hij wel of niet mag blijven, wie hij achter zich heeft gelaten en wat zijn toekomstdromen zijn. Heeft hij als kind de kans gekregen naar school te gaan, heeft hij geleerd te leren, of is hij een toekomstige deelnemer van ons project? Wat is zijn verhaal?

Wat ik zie en hoor in Parijs doet me met nog meer overgave werken aan Alternative Ways. Het is een intensieve en leerzame week waarin we discussiëren, brainstormen, oefenen, testen en creëren. Het Storytelling Centre heeft goede ervaring met het gebruik van storytelling in taalonderwijs voor migranten. Gecombineerd met de expertise van onze Europese partners hopen we begin volgend jaar een lesprogramma te hebben die aansluit op de belevingswereld en het niveau van onze doelgroep.

Op naar een betere toekomst voor allen!

Wordt vervolgd

* De Talentenschool uit Nederland, Elan Interculturel uit Frankrijk, Arbeit und Leben uit Duitsland en GO! uit België

Let's do this

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.