From Paraguay with love: when home’s not home

7 May 2019

(for Dutch please scroll down)

My friends always joke I am from Paraguay.

Paraguay. That small South-American country with less than 7 million inhabitants, sandwiched between Brazil, Bolivia and Argentina. Famous for its hot lowlands and lush rainforest, its capital Asuncion, its Guaraní Indians, its Jesuits, its cowboys and its good meat.

But do you know where Paraguay is most famous for? It’s for its fake products.

And this is the country my friends joke I am from.

Something quite out of the ordinary 

They couldn’t be more wrong though, as I come from Noordwijk, a small seaside town not far from Amsterdam. I was born and raised in a middle-class family. My father working full time, my mother a housewife. Every day, when my 3-year older sister and I came back from school, she would be waiting for us with a cup of tea. We had a dog, a rabbit, a bird. Nothing out of the ordinary.

Except for maybe one thing… and that was my extraordinary interest in other cultures. As a child I devoured books about how kids lived their lives in other countries and at primary school, I didn’t give presentations about horses or ballet, but about Romania or Ireland. And if we travelled abroad with the family – to go camping in France, as befits a proper Dutch family – I dreamt away about living in the places we visited.

And the older I got, the bigger the desire to discover the world.

The place where faith brought me

In the year 2000, when I was 23 years old, I could finally fulfil this desire. I had just finished my study – the ink on my diploma was still wet – when I packed my backpack to leave The Netherlands on a one-way ticket.

I wandered around for some time. Worked in a bar in England, sold nail kits in the United States, pretended to be a journalist in Chile and Argentina and did some voluntary work in Suriname.

Until faith brought me to Brazil.

Brazil. Country of endless beaches and huge cities. A country where you drink cold beers with strangers – who easily become your friends – on street corners. Brazil, a country with loud and happy people, with gorgeous men, who wear tight swimming trunks and hold open your door, carry your grocery and flirt with you whole day long.

Brazil, the country of Rio de Janeiro. The city I fell head over heels in love with.

A fake Dutchie imported from Paraguay

I decided to stay and set up my life there. And in spite of the massive cultural differences, it felt like home. I blended in. Brazilian culture suited me. My friends agreed with that. “Você não é uma holandesa verdadeira”, “you are not a real Dutchie”, they would joke. “You are a fake one, you were imported from Paraguay!”

The years passed. I moved from Copacabana to Lapa, from Lapa to Santa Teresa. I got married and divorced, made many new friends, lost a few, had the best experiences and the worst, fell in and out of love many times… until the year 2017, when I was 40 years old… and faith brought me back to The Netherlands.

The Netherlands. A small and well-organized country with a big mouth. A country where it’s not so easy to drink cold beers on street corners. Not with strangers, nor with friends. Firstly because the beer is never really cold. Secondly, because it’s actually prohibited to drink alcohol in public spaces. And lastly, because you have to schedule most meetups weeks in advance. The Netherlands, country where men wear huge swimming trunks, do not hold open your door, nor carry your grocery and certainly never flirt with you.

The Netherlands. The country that should feel like my home, but actually doesn’t.

When home’s not feeling like home 

Going back to Brazil is not an option. There was a reason that I left. The country has changed a lot in the last few years. The population is very polarized and safety became even more scarce. If I hear the stories of my friends, how they feel unsafe, how things have changed… when I read the newspapers or listen to the radio… I hardly recognize my Brazil anymore…

So with The Netherlands not feeling like home and Brazil not being an option to go back to, what else is there?

Maybe it’s time to check out Paraguay.

 ————————————————————————————————————————

From Paraguay with love: als thuis niet als thuis voelt

Mijn vrienden grappen dat ik uit Paraguay kom.

Paraguay, dat kleine Zuid-Amerikaanse landje met minder dan 7 miljoen inwoners, ingeklemd tussen Brazilië, Bolivia en Argentinië. Beroemd om zijn ruige, moerassige vlaktes en weelderige regenwouden, zijn hoofdstad Asuncion, zijn Guaraní-indianen, zijn jezuïeten, zijn cowboys en zijn goede vlees.

Maar weet je waar Paraguay vooral bekend om staat? Om zijn namaakproducten.

En dat is het land waar mijn vrienden over grappen dat ik vandaan kom.

Mijn buitengewone interesse in andere culturen

Maar ze zitten er totaal naast, want ik ben geboren en getogen in Noordwijk, een kleine badplaats niet ver van Amsterdam. Ik kom uit een middenklasse gezin. Mijn vader werkte fulltime, mijn moeder was huisvrouw. Elke dag, als mijn drie jaar oudere zus en ik uit school kwamen, wachtte zij ons op met een kop thee en een biscuitje. We hadden een hond, een konijn, een parkiet. Alles was redelijk doorsnee.

Behalve misschien één ding… en dat was mijn buitengewone interesse in andere culturen. Als kind verslond ik boeken over het leven van leeftijdsgenootjes in het buitenland en op de basisschool gaf ik geen spreekbeurten over paarden of ballet, maar over Roemenië of Ierland. En als ik met mijn ouders met vakantie ging – met de caravan naar Frankrijk, zoals het een goed Nederlands gezin betaamt, fantaseerde ik dat ik in de dorpen en steden woonde die we bezochten.

En hoe ouder ik werd, hoe groter het verlangen om de wereld te ontdekken.

Door een speling van het lot belandde ik in Brazilië

In het jaar 2000, toen ik 23 jaar oud was, kon ik dit verlangen eindelijk vervullen. Ik was net afgestudeerd en terwijl de inkt van mijn diploma nog nat was, vertrok ik – met een enkeltje in de hand – naar het buitenland.

Ik zwierf een tijdje rond. Werkte in Engeland in een bar, verkocht nagelsetjes in de Verenigde Staten, werkte als journalist in Chili en Argentinië en deed wat vrijwilligerswerk in Suriname.

Totdat ik door een speling van het lot in Brazilië belandde.

Brazilië. Land van eindeloze stranden en miljoenensteden. Een land waar je op de hoek van de straat koude biertjes drinkt met vreemden – die al snel je vrienden worden. Brazilië, het land van luidruchtige en vrolijke mensen, van bloedmooie mannen in kleine zwembroekjes, die de deur voor je open houden, je boodschappen dragen en de gehele dag met je flirten.

Brazilië, het land van Rio de Janeiro. De stad waar ik tot over mijn oren verliefd op werd.

Je bent een nepper, geïmporteerd uit Paraguay

Ik besloot om te blijven en er mijn leven op te zetten. En ondanks de enorme cultuurverschillen, voelde ik me er enorm thuis. Als een vis in het water. De Braziliaanse cultuur paste bij mij. Mijn vrienden vonden dat ook. “Você não é uma holandesa verdadeira – je bent geen echte Nederlander”, grapten ze. “Je bent een nepper, geïmporteerd uit Paraguay!”

De jaren gingen voorbij. Ik verhuisde van Copacabana naar Lapa, van Lapa naar Santa Teresa. Ik trouwde en scheidde, maakte veel nieuwe vrienden, verloor er een paar, had de beste ervaringen en de meest verschrikkelijke, werd verschillende keren verliefd… tot het jaar 2017, toen ik 40 jaar was… en door een speling van het lot weer in Nederland kwam te wonen.

Nederland. Een klein en goed georganiseerd land met een grote mond. Een land waar het niet zo makkelijk is om op de hoek van de straat koude biertjes te drinken. Niet met vreemden, noch met vrienden. Ten eerste omdat het bier nooit echt koud is. Ten tweede omdat het eigenlijk verboden is om alcohol in het openbaar te drinken. En ten slotte, omdat je de meeste afspraken weken van tevoren moet plannen. Nederland, land waar de mannen grote zwembroeken dragen, de deur niet voor je open houden, noch je boodschappen dragen en al zeker niet met je flirten.

Nederland. Het land dat als mijn thuis zou moeten voelen… maar dat niet doet.

Ik herken mijn Brazilië bijna niet meer

Terug naar Brazilië is geen optie. Er is een reden dat ik er wegging. Het land is de laatste jaren enorm veranderd. De bevolking is enorm gepolariseerd en de veiligheid is nog verder te zoeken dan voorheen. Als ik de verhalen van mijn vrienden hoor, over hoe onveilig ze zich voelen, hoe dingen zijn veranderd… als ik de kranten lees of naar de radio luister… herken ik mijn Brazilië bijna niet meer…

Dus nu Nederland niet als thuis voelt en Brazilië geen optie is om naar terug te keren, wat zijn dan de opties?

Misschien wordt het eens tijd om Paraguay uit te checken!

 

Let's do this

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.