From jobseeker to entrepreneur in 365 days

1 October 2018

(for Dutch please scroll down)

Today exactly 365 days ago, I was at the beginning of a whole new phase in my life. After working abroad for almost two decades, it was time for a career in The Netherlands. It was 1 October 2017 and I was officially looking for a job.

From day one I found looking for a job a thought-provoking and interesting activity. Again and again I had to find out what really interested me and if my skills matched what was asked for in the job description. I had just turned forty and applied for a job for the first time in my life: my jobs abroad always had come to me easily. I was convinced that it would be the same here in The Netherlands. I had done so many interesting things in the past years, my resume would stand out. And how difficult would it be to get to work as an “interculturally competent communication advisor”? I knew it for sure: I was in a very favorable position.

When applying for jobs became an obsession

But I really got that door slammed in my face! I did not get anywhere. What? I was not even invited to a single job interview. And so, applying for jobs became a daily task. An obsession.

At 5:30AM the alarm would go off, and after my morning ritual my day would start: I would scan the huge list of job openings that I had received in my mailbox, earmarked the best, scanned those from A to Z, and made a selection of what fitted me best. I would then focus on those selected vacancies, underline all the information that applied to me and that I could use in my resume and cover letter and then started composing those. Word for word I would carefully consider what to write. I would read and reread, correct, put the letter and resume away for a bit, read and reread again, modified sentences, changed punctuation… to finally send the – in my eyes – perfect cover letter with matching resume to that dream job. Every time I was confident: this letter was so good, my CV matched the requested profile so well, I would be invited. But unfortunately, it was of no avail.

The most active job seeker ever

But I didn’t let it get me down. On the contrary. I felt that I had to go in a certain direction, but that I had not yet found the route towards it. I kept on searching steadily, continued to see it as a learning process and always kept thinking: “I’ll just keep on moving. One day I’ll discover where my place is”.

People around me would call me the most active job seeker ever and indeed, I didn’t stop for a second. Besides writing cover letters, I started a study to develop myself further in my field, did voluntary work, visited a coach, did a course to learn the tricks of coaching myself, followed workshops and webinars about networking, writing application letters, following your passion, LinkedIn, personal branding… I even went on a silence retreat in Sri Lanka for 10 days – hoping that in the silence I would find an answer about what direction I would have to go.

When you discover networking

One day I met up for a coffee with an acquaintance. She also worked in communication and I was curious about her story. It became a fun and very helpful conversation. I got a lot of inspiration from it and decided to meet with someone else from my field. It turned out I had discovered networking. In the months that followed, I spoke to a whole range of interesting and inspiring people. It didn’t bring me so much further into finding a job, but it always gave me a ton of energy and inspiration.

During these conversations, I was often asked why I didn’t start my own business. Me? Starting my own business? Of course I had thought about it, but … how? And what exactly? I had many doubts. But still … a seed was planted and I thought about it more and more.

If someone else can do it, I can do it too

The day I made the decision came out of nowhere. It was suddenly there and it immediately felt right. I woke up one morning and thought, “Fuck it. I’m going to do it. I’m going to start my own business. If someone else can do it, I can do it too.” I opened my laptop, just like on all other days in the last few months, and went to my mailbox. One by one I deleted all the mails with job alerts. It felt as a breath of fresh air through my brains. As if I were in a flow instantly. As if I had been searching for a path through a dense forest in the last few months, through a maze of trees and bushes, and that I had finally found that path.

The best part of the story

Today, on the 1st of October 2018, exactly 365 days after I had become an official job seeker, I registered at the Chamber of Commerce. My company is called Magpie Communications and I offer strategic communication advice on intercultural organization issues. That’s where my heart is and that’s what I am good at. Besides that, I’m a storytelling coach and facilitator. I believe in the power of storytelling and especially in an intercultural environment. A golden combination. And do you know what’s the best part of the story? I already have two clients! Just like this. After 365 days of planting seeds, the time has finally arrived to harvest. And even though I still find it very scary at times, I am so glad that I have found this path and that I took it.

I am curious about your experiences. Are you also an entrepreneur? And what made you decide to take that direction?

——————————————————————————————————————————————

Vandaag precies 365 dagen geleden, stond ik aan het begin van een geheel nieuwe fase in mijn leven. Na bijna twee decennia in het buitenland te hebben gewerkt, was het tijd geworden voor een carrière in Nederland. Het was 1 oktober 2017 en ik was officieel werkzoekend.

Al vanaf dag één vond ik het zoeken naar een baan een leerzame en interessante bezigheid. Steeds weer moest ik bij mezelf nagaan waar mijn interesses nou echt lagen en uitzoeken of mijn vaardigheden pasten bij wat er in de desbetreffende vacature gevraagd werd. Ik was net veertig geworden en solliciteerde voor de eerste keer in mijn leven: in het buitenland was ik altijd van de ene baan in de andere gerold. Ik was ervan overtuigd dat het hier in Nederland ook wel goed zou komen. Ik had zoveel interessante dingen gedaan in de afgelopen jaren, mijn cv zou eruit springen. En hoe moeilijk zou het zijn om als “intercultureel competente communicatieadviseur” aan de bak te komen? Ik wist het 100% zeker: ik zat gebakken.

Toen solliciteren een obsessie werd

Kreeg ik die deksel even keihard op mijn neus! Ik kwam nergens aan de bak. Wat? Ik werd niet eens op gesprek uitgenodigd. En zo werd het solliciteren een dagtaak. Een obsessie.

‘s Ochtends om 5:30 uur ging de wekker, en na mijn ochtendritueel begon mijn dag: ik scande de enorme lijst vacatures die ik in mijn mailbox ontvangen had, oormerkte de leukste, scande die vervolgens van A tot Z, en maakte daar weer een keuze uit. Vervolgens kamde ik de geselecteerde vacatures weer door, onderstreepte alle informatie die op mij van toepassing was en die ik kon gebruiken in mijn cv en sollicitatiebrief en begon dan met samenstellen daarvan. Woord voor woord woog ik alles af. Ik las en herlas, corrigeerde, legde de brief en cv weg, las en herlas weer, gooide zinnen om, verzette punten en komma’s, om dan eindelijk de – in mijn ogen – perfecte brief met bijpassend cv te versturen naar die droombaan. Elke keer had ik er vertrouwen in: deze brief was zo goed, mijn cv paste zo goed in het gevraagde profiel, ik zou worden uitgenodigd. Maar helaas, het mocht niet baten.

De meest actieve werkzoekende ooit

Ik liet me echter niet uit het veld slaan. Integendeel. Ik voelde dat ik een bepaalde richting op moest, maar dat ik de route erheen nog niet had gevonden. Ik zocht gestaag door, bleef het als een leerproces zien en dacht steeds: “ik blijf gewoon doorlopen, dan kom ik vanzelf wel uit waar ik moet zijn”.

Door mensen om mij heen werd ik de meest actieve werkzoekende ooit genoemd en ik zat, naast het brieven schrijven, inderdaad geen seconde stil. Ik begon een studie om mij verder te ontwikkelen in mijn vakgebied, ging vrijwilligerswerk doen, bezocht een coach, deed een cursus om zelf de kneepjes van het coachen te leren, volgde workshops en webinars over netwerken, sollicitatiebrieven schrijven, je passie volgen, LinkedIn, personal branding… ik ging zelfs voor 10 dagen op stilte retraite in Sri Lanka – hopend dat ik in de stilte een antwoord zou vinden over de richting die ik op zou moeten gaan.

Als je het netwerken ontdekt

Op een dag sprak ik met een kennis af. Ze werkte ook in de communicatie en ik was benieuwd naar haar verhaal. Het werd een leuk en leerzaam gesprek. Ik kreeg er heel veel inspiratie van en besloot nog eens met iemand af te spreken uit mijn vakgebied. Ik bleek het netwerken te hebben ontdekt. In de maanden die volgden, sprak ik een heel scala aan interessante en inspirerende mensen. Het bracht me niet zozeer verder in het vinden van een baan, maar het gaf me steeds een berg energie en inspiratie.

Tijdens die gesprekken werd me vaker dan eens gevraagd waarom ik niet voor mezelf begon. Ik? Voor mezelf? Natuurlijk ik had er wel over nagedacht, maar… hoe dan? En wat precies? Er waren vooral heel veel twijfels. Maar toch… er was een zaadje geplant en ik dacht er steeds vaker aan.

Als een ander het kan, kan ik het ook

De dag dat ik de knoop doorhakte, kwam uit het niets. Het was er ineens en het voelde direct goed. Ik werd op een ochtend wakker en dacht: “Fuck it. Ik ga het doen. Ik ga voor mezelf beginnen. Als een ander het kan, kan ik het ook.” Ik opende, net als op alle andere dagen in de laatste maanden, mijn laptop en ging naar mijn mailbox. Een voor een delete ik alle mails met vacature-alerts. Het voelde alsof er er een frisse wind door mijn hersens ging. Alsof ik direct in een flow zat. Alsof ik de laatste maanden door een dichtbegroeid woud, door een wirwar van bomen en struiken, aan het zoeken was geweest naar een pad en ik dat pad eindelijk gevonden had.

Het mooiste van het hele verhaal

Vandaag, op 1 oktober 2018, precies 365 dagen nadat ik officieel werkzoekende werd, heb ik me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Mijn bedrijf heet Magpie Communications en ik bied strategisch communicatieadvies bij interculturele organisatievraagstukken. Daar ligt mijn hart en dat is waar ik goed in ben. Daarnaast ben ik storytelling coach en facilitator. Ik geloof in de kracht van storytelling en al helemaal in een interculturele omgeving. Een gouden combinatie dus. En weet je wat het mooiste van het hele verhaal is? Ik heb al twee opdrachtgevers! Gewoon. Zo maar. Na 365 dagen zaaien is de tijd eindelijk rijp om te oogsten. En al vind ik het bij tijd en wijlen nog steeds doodeng, ik ben zó blij dat ik dit pad heb gevonden en ben ingeslagen.

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen. Ben jij ook eigen ondernemer? En wat heeft jou doen besluiten die richting op te gaan?  

Let's do this

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.

How did you find me?

By completing this contact form you give me permission to process your data as described in my privacy statement.